कोणी एक काळी वरुणराजा
काशी नगरी राज्य करी
नित्य नेम त्याचा
शिवाचा तो रात्रंदिवस जप करी
गंगेच्या काठी असावे
एक शिव मंदिर सुंदर
हीच मनोकामना घेऊन
वरुण राजा निघाला कैलास पर्वतावर
हात जोडून विनंती केली
भोळ्या सांब सदाशिवास
माता पार्वती सवे येऊन रहावे आपण काशिस
तात्काळ केली महादेवाने ती विनंती मान्य
म्हणे गंगातिरी राहण्याचे माझे मोठे भाग्य
कैलास पर्वत सोडून जाणार सांब सदाशिव
कळले हे नारदास
धावत जाऊन वार्ता दिली
त्याने जिव्हाजीस
कैलासावर येऊन जिव्हाजी बोले हे तात
तुम्हाविणं कैसा राहू मी या जगात
मी ही येईन म्हणतो तुम्हासवे काशी नगरीत
पार्वती जिव्हाजीसवे निघाले महादेव काशीस
काशी नगरी पाय पडता तो कुशल विणकर
एका मागून एक वस्त्रे विणली त्याने अनमोल
पहिले वस्त्र अर्पिले जिव्हाजीने पार्वती मातेस
बुट्टेदार शालू पाहताच माता बोलली
अहाहा...ऽऽ
ही तर साडी बनारस
तेव्हापासून झाले नामकरण
काशीचे बनारस
केले जिव्हाजीने तयार अनेक कुशल कारागीर
झाली ख्याती शालू बनारसची सर्व जगभर
"काम झाले आता निघतो"
जिव्हाजी म्हणाले महादेवास
म्हणे महादेव जिव्हाजीस
सार्‍या सृष्टीची तू वस्त्राने लज्जा राखलीस
सार्‍या देवादिकांमध्ये तूच एक श्रेष्ठ
काशी विश्वेश्वर म्हणून मानतील ही पुण्यनगरी
माझा काळ भैरव म्हणून रहा तू या माझ्या दारी
काशी क्षेत्री महती माझी काशी विश्वेश्वर म्हणूनी
माझ्या आधी घेतील दर्शन तुखे कालभैरव म्हणूनी
कालभैरव म्हणूनी राहतसे जिव्हाजी गोघाटी
दर्शन घेण्या मंदिरामध्ये झाली भाविकांची दाटी
स्वकुळ जन हो ऐका ही जिव्हाजीची कहाणी
जिव्हाजीचे हे रुप पहाण्यास
करा एकदा तरी वारी काशीची
करा एकदा तरी वारी काशीची

सौ. अंबुताई व्यं.मोडगी